The Native Circle.

Mitayue Oyasin.

De Tamme Ezel.

Er was eens een Chiefs dochter die vele voorname verwanten had zodat iedereen wist dat ze tot een grote familie behoorde. Opgegroeid, huwde ze en kort nadien werd een tweeling geboren.

De geboorte van de jongentjes veroorzaakte grote vreugde in het kamp van haar vader en alle vrouwen van het dorp kwamen de baby's bewonderen. Ze was erg gelukkig.

Toen de baby's ouder werden, maakte hun grootmoeder voor hen twee zadeltassen en bracht hen een ezel.

"Mijn twee kleinzonen" zei de oude vrouw "jullie zullen rijden zoals het gepast is en verwacht wordt van kinderen die zoveel voorname bloedverwanten hebben. Hier hebben jullie een ezel, hij is geduldig en staat stevig op zijn benen, hij zal de baby's dragen in de zadeltassen, een langs elke zijde van zijn rug."

Op een zekere dag waren de Chiefs dochter en haar man zich aan het voorbereiden om een korte reis te maken samen met de andere kampleden. De vader, die erg trots was op zijn kroost, haalde zijn mooiste pony uit en bevestigde de zadeltassen op de rug van de pony.

"Ziezo" zei hij "mijn zonen zullen op deze pony rijden, niet op een ezel, laat de ezel maar de huisraad dragen." Zodoende laadde de vrouw alle huishoud spullen op de ezel.

Ze verdeelde de Tipistangen in twee grote bundels en maakte ze vast, elk langs een zijde van de ezel. Tussen de bundels bevestigde ze het travoisnet en gooide daarin alle potten en pannen. Het tipi zeil legde ze over de rug van de ezel.

Ze was net klaar toen de ezel begon te steigeren en te balken en te stampen. Hij brak de tipi palen, schopte alle potten en pannen stuk en scheurde het tipi zeil kapot.

Hoe meer slaag de ezel kreeg, hoe harder hij om zich heen schopte. Toen ze uiteindelijk de grootmoeder riepen en haar vertelde wat er was gebeurd begon deze te lachen; "had ik jullie niet gezegd dat de ezel voor de kinderen was?" ze riep "hij weet dat de baby's de kinderen van de Chief zijn. Dacht je nu echt dat je hem kon onteren met potten en pannen?"

De grootmoeder nam de kinderen en hijste hen over de rug van de ezel waardoor deze op slag weer rustig werd. De stoet vertrok uit het dorp op hun korte reis.

De volgende dag, toen ze een struikachtig gebied doorkruisten, sprong een groep vijanden te voorschijn, ze lieten hun paarden opschrikken door hen met hun zwepen te slaan en krijgerskreten uit te schreeuwen. Er was een opschudding vanjewelste terwijl de mannen druk bezig waren om hun lansen en wapens te nemen.

Na een lange strijd vluchtte de vijand weg. Maar toen iedereen van het kamp terug samen kwam... waar is de ezel met de twee baby's naartoe? Niemand wist het. Ze zochten lange tijd maar tevergeefs.

Uiteindelijk besloten ze zich om te draaien en terug te gaan naar het dorp, de vader treurend, de moeder weeklagend. Toen ze bij de tipi van de grootmoeder aankwamen stond daar... die goede trouwe ezel, met op zijn rug de twee ongedeerde baby's.

Wil je dit verhaal graag hebben, klik dan op de link hier naast (klik hier), je krijgt dan een pdf-bestand dat je kunt opslaan.

Klik op de afbeelding om naar onze dochter website "Kracht- en Totemdieren" te gaan:

Mitakuye Oyasin.

(We are all related)