The Native Circle.

Mitayue Oyasin.

'Strekt-zich-uit' tilde vervolgens een klein kersenboompje op, en zette zijn gebed voort. "Aanschouw dit boompje, 0 'Wakan-Tanka'. Het vertegenwoordigt ons volk en wij bidden dat het vele vruchten zal mogen dragen."  Het kleine boompje werd vlak onder de bizonhuid aan de heilige populier vastgemaakt. Samen met het boompje werd ook een herten leren buidel met vet aan de heilige boom gebonden. 'Strekt-zich-uit' pakte daarna de huiden waarop een bizon en een mens waren afgebeeld, en bood deze aan de zes richtingen aan. Ondertussen sprak hij een gebed. "Aanschouw deze bizon, 0 Grootvader, die gij ons hebt gegeven. Hij is de leider van alle viervoeters die onze heilige Moeder Aarde bewonen. Het volk leeft van hem en loopt tezamen met hem over het heilige pad. Aanschouw ook deze tweevoeter, die heel zijn volk vertegenwoordigt. Dit zijn de twee leiders van dit weidse eiland. Verleen hun de gunsten die zij u vragen, 0 'Wakan-Tanka'."

De twee afbeeldingen werden aan de boom bevestigd, net onder de plek waar die zich splitste. Hierna hield 'Strekt-zich-uit' een buidel met vet omhoog die onder de voet van de boom gelegd zou worden. Ondertussen sprak hij een gebed. "0 Grootvader, 'Wakan-Tanka', aanschouw dit heilige vet, waarop het boomwezen zich zal verheffen. Moge de aarde altijd zo rijk en vruchtbaar zijn als dit vet. O boom, dit is een heilige dag voor jou en voor heel ons volk. De aarde binnen deze kring behoort jou toe, O boom, en hier zal ik onder jouw beschutting mijn lichaam en ziel aanbieden voor het heil van het volk. Hier zal ik staan als ik onder het aanbieden van de heilige pijp mijn stem doe opgaan naar u, 0 'Wakan-Tanka'. Dit alles is misschien moeilijk te volbrengen, maar het moet toch worden volbracht voor het welzijn van het volk. Help mij, O Grootvader, en geef mij moed en kracht om de beproevingen te doorstaan die ik weldra zal ondergaan! 0 boom, jij zult nu worden toegelaten tot de rituele hut!"

Onder luide juichkreten en schelle vreugde trillers werd toen de boom heel langzaam opgetild (de mannen moesten vier keer stilhouden voordat de boom rechtop stond) en in de uitgegraven kuil vastgezet. Nu werden alle tweevoeters, viervoeters en gevleugelde vervuld van blijdschap, aangezien zij allen onder bescherming van de boom zouden gedijen. Hij helpt ons allen het heilige pad te bewandelen, we kunnen op hem leunen en hij zal ons altijd de weg wijzen en ons kracht geven. Nadat bij de boom een korte dans was opgevoerd, werd rond de stam de rituele hut opgebouwd door in een grote cirkel achten­ twintig gevorkte palen in de grond te slaan. Daarna werd op elke vork een paal gelegd die tot de heilige boom in het midden reikte. Ik moet hier misschien opmerken dat we met de rituele hut voor de zonnedans eigenlijk het universum nabootsen, want iedere paal van de hut vertegenwoordigt een bepaald onderdeel van de schepping. De cirkel als geheel stelt zo de totale schepping voor en die ene boom in het midden, waarop de achtentwintig stokken steunen, is 'Wakan-Tanka', het middelpunt van alles. Alles is van hem afkomstig en vroeg of laat keert alles weer naar hem terug.

Eveneens moet ik uitleggen waarom we achtentwintig palen gebruiken. Ik heb al verteld waarom de getallen vier en zeven heilig zijn. Vier zevens bij elkaar maakt achtentwintig. Ook de maan leeft achtentwintig dagen, en dan is er een maand voorbij. Iedere dag van de maand staat voor iets heiligs; de Grote Geest is evenals Moeder Aarde met twee dagen vertegenwoordigd, de vier windstreken evenals de vier tijdperken met vier dagen, de Gevlekte Adelaar met één dag, de zon met één dag, de maan met één dag, de Morgenster met één dag, de zeven grote rituelen met evenzoveel dagen, de bizon met één dag, het vuur met één dag, het water met één dag en de steen met één dag. Ook de tweevoeters tenslotte zijn met één dag vertegenwoordigd. Wanneer je al deze dagen bij elkaar optelt, zul je zien datje op achtentwintig uitkomt. Je moet tevens bedenken dat de bizon achtentwintig ribben heeft en dat onze oorlogshoofdtooien gewoonlijk achtentwintig veren tellen. Je ziet dat alles een betekenis heeft, en het is goed dat de mensen dit weten en onthouden. Maar laten we nu terugkeren naar de zonnedans.

Toen de krijgers zich hadden aangekleed en beschilderd, betraden ze de zonnedanshut. Vervolgens dansten ze rond de centrale boom om met hun voeten de bodem te zuiveren en te effenen. De leiders kozen daarna de moedigste mannen uit, van wie er één de dansers zou aanvoeren. Deze uitverkorenen dansten eerst in de richting van het westen en keerden daarna terug naar het midden. Hierop begaven zij zich naar het noorden, het oosten en ten slotte het zuiden, waarbij ze telkens terugkeerden naar het midden. Op deze manier effenden zij een pad in de vorm van een kruis. Voordat de echte zonnedans kon beginnen, moesten de mannen zich echter zuiveren in de 'Inipi'. (zweethut.) Deze werd als eerste betreden door 'Strekt-zich-uit', die met de reeds gevulde heilige pijp aan de Westkant ging zitten. Ook de andere deelnemers aan de dans kwamen daarna binnen. Zij letten erop dat ze niet voor 'Strekt-zich-uit' langs liepen. De rij werd tenslotte gesloten door een vrouw, die vlak naast de ingang ging zitten. Alle bizonhuiden die bij de dans gebruikt zouden worden, werden over de 'Inipi' heen gehangen, want op deze manier zouden ze worden gezuiverd. Vervolgens werden er vijf verhitte stenen voor de vijf richtingen binnengebracht. Deze werden op de daarvoor bestemde plekken op de heilige offertafel geplaatst. Een zesde steen werd op het heilige pad neergelegd. 'Strekt-zich-uit' hield de pijp vast die bij de dans zou worden gebruikt, maar er werd ook een tweede pijp gevuld die bij het 'Inipi-ritueel' dienst zou doen. Deze pijp werd aan 'Strekt-zich-uit' overhandigd, die er zijn zegen over uitsprak en hem opstak. Daarna ging hij de kring rond om op gewijde wijze te worden opgerookt. Nadat de pijp was gezuiverd en naar buiten was doorgegeven, werd de to gang tot de hut afgesloten en was het moment aangebroken waarop 'Strekt-zich-uit' zijn visioen aan het volk zou gaan uitleggen. "Verwanten, luister naar mij! 'Wakan-Tanka' is goed voor ons geweest en heeft ons op deze heilige aarde neergezet. Wij weten ons nu door haar gedragen. Jullie hebben zojuist gezien dat vijf heilige stenen in ons midden werden neergelegd. De zesde steen, de steen die op het pad werd gelegd, vertegenwoordigt het volk. Ten gunste van jullie allemaal heeft 'Wakan-Tanka' mij in een visioen een manier geopenbaard waarop wij hem kunnen eerbiedigen. Hierin zal ik jullie nu onderrichten."

Vervolgens sprak 'Strekt-zich-uit' een gebed: "De hemel is heilig, want daar woont onze Grootvader, de Grote Geest. Deze hemel is als een mantel voor het universum. Nu ik hier sta, rust deze mantel op mijn schouders. 0 'Wakan-Tanka', ik toon u de heilige kring van ons volk. Die kring is een cirkel waarbinnen een kruis is aangebracht. Een van de onzen draagt deze cirkel op zijn borst. Ik toon u tevens de aarde die gij hebt geschapen en die gij blijft scheppen. Zij wordt vertegenwoordigd door deze ronde rode schijf die wij dragen. Ook dragen wij het nimmer dovende licht dat de nacht in dag doet omslaan, opdat het licht onder ons volk moge blijven en wij kunnen zien. Voorts toon ik u de Morgenster, die ons wijsheid verschaft, en de viervoetige bizon, die gij hier ten behoeve van ons tweevoeters hebt geschapen. Ook de heilige vrouw die op zeer gewijde wijze tot ons kwam, ontbreekt niet. Al deze heilige volkeren en heilige dingen kunnen nu horen wat ik zeg! Spoedig zal ik tezamen met mijn verwanten veel leed moeten doorstaan ten gunste van mijn volk. In tranen verstikt en gekweld door pijnen zal ik mijn pijp vasthouden en mijn stem verheffen tot u, O 'Wakan-Tanka'. Ik zal u mijn lichaam en ziel aanbieden, opdat mijn volk moge leven. Mijn stem zal ik thans naar u doen opgaan, 'Wakan-Tanka', door de teugels te gebruiken die de vier Krachten en hemel en aarde met u verbinden. Alles wat in het universum beweegt, de viervoeters, de insecten en de gevleugelde zullen jubelen en mij en mijn volk helpen!"

Daarop zong 'Strekt-zich-uit' dit heilige lied: "De zon, het licht der wereld, ik hoor hem naderen, Ik zie zijn gelaat, terwijl hij verschijnt! Hij maakt de wezens op aarde gelukkig, En doet hen jubelen! O 'Wakan-Tanka', ik bied u deze lichtende wereld aan!"  Vervolgens werd de voor de heilige dans bestemde pijp in saliebladeren gewikkeld en door de vrouw de hut uitgedragen. Zij liep met de pijp over het heilige pad naar het Oosten en legde hem neer op de bizonschedel, waarbij ze erop lette dat de steel naar het Oosten wees. Deze vrouw bleef daarna buiten de kleine hut om te assisteren bij het openen en afsluiten van de toegang. Vervolgens begon men aan het 'Inipi-ritueel' op de reeds eerder door mij beschreven wijze. Nadat de toegang echter voor de tweede keer was afgesloten, sprak 'Strekt-zich-uit' een speciaal gebed uit. "Grootvader, 'Wakan-Tanka', aanschouw ons! De heilige pijp die gij ons hebt geschonken en waarmee we onze kinderen hebben opgevoed, zal zo dadelijk samen met de bizon die onze lichamen sterk heeft gemaakt naar het middelpunt van het universum worden gebracht. De heilige vrouw die ooit naar het middelpunt van onze kring kwam, zal opnieuw in ons midden verschijnen. En een tweevoeter die voor zijn volk wil lijden, zal zich eveneens naar dat middelpunt begeven. 0 'Wakan-Tanka', wanneer we allemaal in het midden staan, laat onze gedachten en ons hart dan slechts bij u zijn!"

'Strekt-zich-uit' zong toen een van de andere heilige liederen die hem in zijn visioen waren geopenbaard: "Ik hoor hem naderen; ik zie zijn gelaat! Uw dag is heilig; ik bied hem u aan! Ik hoor hem naderen; ik zie zijn gelaat! Op deze heilige dag liet gij de bizon ronddwalen! Gij hebt een gelukkige dag voor de wereld geschapen,Ik bied u alles aan."  Terwijl water over de hete stenen werd gegoten en stoom de hut vulde, bad 'Strekt-zich-uit'. "0 'Wakan-Tanka', wij zuiveren onszelf, opdat wij onze handen waardig naar u kunnen opheffen."  En terwijl al de mannen hun rechterhand ophieven, zongen zij: "Grootvader, ik verhef mijn stem tot u! Grootvader, ik verhef mijn stem tot u! Met het hele universum verhef ik mijn stem tot u, Opdat ik zal leven!"  Toen na enige tijd de toegang voor de derde maal werd geopend, mochten de mannen wat water drinken. Gedurende het gehele ritueel was dit de enige gelegenheid die hun daartoe werd geboden.

Toen de mannen het vocht werd aangereikt, sprak 'Strekt-zich-uit' tegen hen: "Ik geef jullie water, maar denk aan die ene in het Westen die over het water en de heiligheid der dingen waakt. jullie zullen nu van het water drinken dat het leven zelf is, zorg er daarom voor dat jullie geen druppel verspillen. Als jullie klaar zijn, hef dan je handen op om de Kracht van de plek waar de zon ondergaat te bedanken. Die zal jullie helpen de beproevingen te doorstaan die jullie zullen moeten ondergaan."  De toegang werd voor de laatste maal afgesloten, en terwijl de mannen werden gezuiverd door de hitte en de stoom, begonnen zij opnieuw samen te zingen. Toen de hut eindelijk weer open ging, kwamen zij onder aanvoering van 'Strekt-zich-uit' naar buiten, strekten hun handen naar de zes richtingen uit, en riepen: "Hi ho! Hi ho! Pila miya!" (Dank!)

De helpers van de dansers haalden nu de gezuiverde bizonvachten van het dak van de Inipi en legden die om de schouders van de uitverkorenen. 'Strekt-zich-uit' nam daarna de pijp die op de bizonschedel had gelegen, en betrad nu met zijn mannen weer de grote vergader tipi, waar hij zijn pijp tegen het kleine droogrek aanzette, dat blauw was geverfd om de hemel te verbeelden. Er werd zoet gras op een gloeiend stuk houtskool gelegd en allen zuiverden zichzelf in de heilige rook. Hierna werden de trommel en de trommelstokken gezegend en gezuiverd, en terwijl 'Strekt-zich-uit' dit deed, sprak hij: "Deze trommel, die de bizon vertegenwoordigt, zal naar het midden worden gebracht. Zoals wij met deze stokken op de trommel slaan, zo zullen wij zeker onze vijanden verslaan." Vervolgens werden de kledingstukken en alle andere benodigdheden voor de dans gezuiverd. Dat gebeurde ook met de vier bizonschedels, aangezien een van de mannen deze weldra aan zijn huid zou vastmaken en ze net zo lang zou dragen tot ze vanzelf los zouden scheuren.

'Strekt-zich-uit' legde de mannen daarna uit dat hun gezuiverde lichamen nu waren gewijd, en daarom zelfs niet meer met hun eigen handen mochten worden aangeraakt. De mannen droegen kleine stokjes in hun haar, waarmee ze zichzelf zo nodig konden krabben. Zelfs bij het aanbrengen van de verf van rode aarde moes­ ten ze stokjes in plaats van hun handen gebruiken. 'Strekt-zich-uit' deed nu om zijn nek de ronde blauwe schijf van leer die de hemel moest voorstellen. De anderen droegen de overige symbolen; de schijf met het kruis, de schijf van rode aarde, de zon, de maan en de Morgenster. De zevende man droeg de bizon en de vrouw droeg de pijp, omdat zij de 'Witte-Bizonkoe-Vrouw' vertegenwoordigde. De mannen wikkelden ook konijnenvellen rond hun armen en benen, want het konijn staat voor nederigheid. Het dier is rustig, zacht en bescheiden, eigenschappen waar we niet zonder kunnen als we naar het middelpunt van de wereld gaan. De mannen staken veren in hun haar, en na deze voorbereidingen legde 'Strekt-zich-uit' hun uit wat ze moesten doen wanneer ze de heilige hut van de zonnedans zouden betreden.


Klik op de afbeelding om naar onze dochter website "Kracht- en Totemdieren" te gaan:

Mitakuye Oyasin.

(We are all related)