The Native Circle.

Mitayue Oyasin.

Hoe de fluit ontstond.

De siyotanka wordt voor slechts één soort muziek gebruikt en dat is liefdesmuziek. Vroeger gingen de mannen ’s nachts in hun eentje onder een boom zitten en maakte hun eigen speciale liedjes, hun eigen liefdesliedjes voor hun uitverkoren winchinchala, het aantrekkelijke meisje van hun dromen.

Liggend op haar mantel van buffelhuid luisterde het meisje naar het liefdesliedje. Aan de manier waarop het gespeeld werd herkende ze het liedje van haar minnaar. Als ze wilde kon ze het geluid volgen en haar minnaar onder de boom ontmoeten.

De fluit wordt van cederhout gemaakt en is altijd in de vorm van een vogel met geopende bek. Dit vanwege de legende die verhaalt over het ontstaan van de fluit.

Veel generaties geleden hadden de mensen trommels en ratels gemaakt van kalebassen of schildpad en snorhouten, maar geen fluiten. Op zekere dag ging een jongeman op jacht omdat zijn familie honger had.

Hij vond de sporen van een eland en volgde die, maar het lukte hem niet de eland te doden. De eland bleef hem steeds voor. Die nacht bevond hij zich diep in een onbekend woud.

Hij was het spoor van de eland kwijtgeraakt en hij was verdwaald. Bij een stroompje ging hij liggen om wat te rusten en op de morgen te wachten. Hij kon niet slapen vanwege de vreemde nachtelijke geluiden die de dieren van het woud en de wind maakten.

Toen hoorde hij een nieuw geluid, een geluid dat nog nooit door iemand gehoord was. Het was vreemd en spookachtig en het maakte hem in het begin bang.

Maar het geluid leek ook wel op een liedje, een triest, bedroefd lied vol liefde, hoop en verlangen. Terwijl hij naar het geluid luisterde werd hij slaperig en dommelde ten slotte weg.

Hij begon over de specht, wagnuka, te dromen die het vreemde nieuwe lied zong. Telkens stopte de specht en zei: "Volg me en ik zal het je leren." Toen de jongeman wakker werd zag hij een echte specht op een tak vlakbij.

De vogel begon van de ene boom naar de andere te vliegen en riep steeds: "Kom op! Naar de jonge jager." De jager hoorde ook weer het klaaglijke geluid dat hij de avond tevoren gehoord had en de vogel vloog in de richting van het geluid.

Ten slotte streek hij neer op een cederboom en begon erin te hakken. Tijdens een plotselinge windvlaag hoorde de jager het geluid weer, maar nu realiseerde hij zich dat het door uit de dode tak kwam waar de specht op zat.

Hij besefte nu ook dat het geluid ontstond doordat de wind door de dode tak en door de specht gehakte gaten blies. De jongeman bedankte de specht voor het geschenk, brak de tak af en keerde terug naar zijn dorp.

Ook al had hij geen vlees gevonden, toch was hij gelukkig. Maar toen hij thuis kwam wilde het stuk cederhout helemaal geen geluid maken. De jongeman was hierdoor erg verdrietig.

Hij ging die avond naar bed en droomde opnieuw over wagnuka. De vogel vertelde hem hoe hij een fluit moest maken waar geluid uit kwam. In zijn droom lette hij heel goed op de vogel.

Toen hij wakker werd ging hij naar een nabijgelegen woud en deed precies na wat de specht in zijn droom had zien doen. Hij sneed een tak van de juiste lengte af en holde hem uit met een handboor.

Het uiteinde sneed hij in de vorm van een vogelkop en hij schilderde hem rood. Toen hij klaar was hield hij zijn vingers op de gaten zoals hij het de vogel in zijn droom had zien doen. Er kwam geluid uit zoals hij de nacht tevoren in het bos gehoord had, een vreemd spookachtig geluid.

Het geluid zweefde naar het dorp en toen de mensen het hoorden waren ze verbaasd. In datzelfde dorp woonde ook een belangrijk opperhoofd, die een erg mooie maar ook erg trotse dochter had.

Geen jongeman was goed genoeg voor haar. Velen hadden haar het hof gemaakt, maar ze had ze allemaal weggestuurd. Nu had de jonge jager het in zijn hoofd gezet dat hij dit meisje wilde hebben. Het probleem was dat hij niet wist hoe hij haar het hof moest maken zodat het haar zou bevallen.

Maar nu hij de fluit gemaakt had, besloot hij te kijken of ze hiervoor door de knieën zou gaan. Ze was in haar tipi toen ze de muziek van de jongeman hoorde. Zelf wilde ze in eerste instantie niet gaan kijken wie die mooie klanken maakte.

Maar haar voeten wilde wel gaan. Ze probeerde ze tegen te houden, maar toen wilde haar armen en hoofd er naar toe. Ze moest dus wel uit haar tipi komen en stond tegenover de jongeman.

Jongeman zei ze "ik ben voor altijd de jouwe." Ze zei hem dat hij zijn vader een geschenk naar haar vader moest laten sturen. Het deed er niet toe hoe klein het geschenk was, het zou geaccepteerd worden.

De vaders waren het snel eens met de wensen van hun kinderen en zo werd de trotse winchinchala de vrouw van de jonge jager. Alle andere jongemannen uit het dorp hadden gehoord en gezien hoe de jonge jager door een fluit te snijden de dochter van het opperhoofd had gekregen.

Dus begon iedereen zijn fluit te snijden. Het gebruik verspreide zich van stam tot stam en zorgde ervoor dat de voeten van de jonge meisjes daarheen gaan waar ze niet zouden moeten gaan. En dat is het verhaal hoe het volk aan de fluit kwam.

Wil je dit verhaal graag hebben, klik dan op de link hier naast (klik hier), je krijgt dan een pdf-bestand dat je kunt opslaan.

Klik op de afbeelding om naar onze dochter website "Kracht- en Totemdieren" te gaan:

Mitakuye Oyasin.

(We are all related)