The Native Circle.

Mitayue Oyasin.

Bever en Stekelvarken.

Dit verhaal gaat over een bever en een stekelvarken. Heel vroeger had de bever een mooie bolle staart. Dit verhaal verklaart waarom de bever nu een platte staart heeft.

Bever en Stekelvarken waren dikke vrienden. Op een dag nodigde Bever zijn vriend Stekeltje uit om met hem mee te gaan naar zijn zomerverblijf op een eiland in een groot meer.

Stekeltje kon niet zwemmen en dus bood Bever aan hem over het water te dragen. Hij klom op de rug van Bever die met hem naar de overzijde zwom.

De vrienden zaten samen op het zomerverblijf op het eiland en ze speelden er maar op los. Op het einde van de dag viel Stekeltje in slaap, Bever liet hem achter en zwom naar huis. Toen het bijna donker was werd Stekel wakker.

Hij was erg bedroefd toen hij merkte dat zijn vriend hem in de steek gelaten had en hij huilde. ‘s Nachts zat hij droevig voor zich uit te staren naar de andere kant van het meer en hij begon te zingen: "He was ik maar wijs, hé kwam er maar ijs."

Hij zong dat twee keer. Daarop wierp hij van verdriet een steen in het water. Toen die op het water kwam hoorde hij dat er een beetje ijs op lag. Hij zong het liedje nog eens en gooide een steen die weer door het ijs brak.

Toen hij het liedje voor een vierde keer zong en een steen wierp werd het ijs niet meer gebroken. Daarop ging Stekeltje over het ijs naar huis. Na zes dagen nodigde Stekel zijn vriend bever uit. "Kom, laten we op een plaats gaan zitten waar ik graag zit!"

Ze gingen erheen en ze hielden halt aan de voet van een grote spar. Stekel zei: "Laten we in de top van de boom gaan zitten daar heb je echt een prachtig zicht."Omdat bever niet kon klimmen in de bomen droeg Stekel hem naar boven.

Nadat ze een tijdje in de boom hadden gezeten viel Bever in slaap. Stekel kroop stiekem de boom uit en ging weg. Toen bever wakker werd begon hij op Stekeltje te roepen maar die kon hem niet meer horen want die was al ver weg.

Na een tijd probeerde hij toch uit de boom te geraken. Hij trachtte om met zijn hoofd eerst naar beneden te klimmen. Oei, wat was dat diep. Dus ging hij maar eerst met zijn achterste naar beneden.

Stilletjes en beetje bij beetje schoof hij naar beneden maar na een tijdje ging het steeds sneller en hij schoof in één ruk naar beneden. Hij viel met zijn prachtige staart op de grond en daardoor hebben de bevers nu nog altijd een platte staart in plaats van een mooie bolle staart.

Wil je dit verhaal graag hebben, klik dan op de link hier naast (klik hier), je krijgt dan een pdf-bestand dat je kunt opslaan.

 

Klik op de afbeelding om naar onze dochter website "Kracht- en Totemdieren" te gaan:

Mitakuye Oyasin.

(We are all related)