The Native Circle.

Mitayue Oyasin.

Lughnasadh.

Het Lughnasadh of Lammas feest word gehouden op 1 augustus. Lammas staat bekend als het feest van de eerste oogst. Het is het feest van de Nazomer. Zoals gezegd is Lughnasadh een oogstfeest voor de eerste oogst, om de Aarde te bedanken voor haar mildheid. Ook word het goddelijk huwelijk geëerd, evenals de Zonnegoden. Men viert en eert het huwelijk en de bevruchting tussen de Zonnegod( de Ierse Lugh) en de Godin Eriu (een oude vrouw die opnieuw jong word) en de eerste oogst. Ook bracht men offers aan de Zonnegoden. Dit feest is het eerste van de drie oogstfeesten. Hierna volgen Mabon en Samhain. Lughnasadh representeert het vervagende licht van de zon, en dus de dood en opoffering van Lugh. Maar het is door deze opoffering dat we van de overvloed van de oogst kunnen genieten. Het lijkt sterk op de christelijke kruisiging. Dood en opoffering brengen nieuw leven. De cyclus is eeuwig. Lugh offert uit vrije wil zijn leven opdat de cyclus van leven, dood en wedergeboorte (zaaien, groeien en oogsten) door zou gaan. Hij ondergaat een rituele dood en wedergeboorte. Lughnasadh is een Keltische naam en betekent het treuren of herinneren van Lugh, omdat hij op deze dag zijn leven achter zich laat ten behoeve van de oogst. Lughnasadh is een Saksische naam en betekent brood en is dus het feest van het brood.

Deze twee namen van het feest geven al aan dat het zowel een tijd is om te vieren als om te herinneren van het heengaan van de God en van het jaar. Volgens een Keltische legende heeft Lugh afgekondigd dat elk jaar aan het begin van het oogstseizoen een herdenkingsfeest gehouden moest worden ter ere van zijn bosmoeder, Tailtiu. Tailtiu was de edele Dame van de Fir Bolg. Nadat haar volk door de Tuatha de Dannan was verslagen, kreeg zij toestemming een dicht bos te rooien met het doel daar graan te verbouwen. Ze stierf door uitputting tijdens deze poging. Volgens de legende is zij begraven onder een grote heuvel die naar haar vernoemd is op de plaats waar het eerste feest van Lughnasadh werd gevierd in Ierland, de Hill of Tailte. Tijdens deze samenkomst werden spelen en competities gehouden. En werd een groot feestmaal bereidt met de eerste vruchten van de zomeroogst. De moderne Ierse spelling Lúnasa, is de naam van augustus in het Ierse Gaelic. Lughnasadh, een oudere spelling, wordt meestal gebruikt als naam voor het seizoensfestijn dat wordt gevierd rond de eerste augustus. In het Schots Gaelic is deze dag bekend als Lunasda of Lunasdal. Dit is de tijd die een rust na gedane arbeid markeert, een tijd om voorraad in te slaan van de weldaad die de zomerzon heeft voortgebracht. Het is een tijd om te vieren en te genieten van de uitkomst van ons dagelijks werk. Het is een tijd van analyseren, transformatie en evalueren, de voorbereidingen voor de komende donkere tijd, waarin we terugkijken op het jaar en teren op de oogst van de zomer. We staan stil bij wat we bereikt hebben en zijn dankbaar voor wat we hebben. Het is een tijd om anderen te laten delen in de overvloed en datgene te oogsten wat we eerder hebben gezaaid, zowel positief als negatief. Lughnasadh geeft ons de gelegenheid om na te denken over wat beter had gekund en wat goed is gegaan en voortgezet kan worden.

Folklore.

Lughnasadh werd onder andere gevierd door middel van het uitstallen van ambachten. Mensen toonden hun kunde, hun oogst van dat jaar. Een traditioneel ritueel was het brandende wiel; een wiel werd ingesmeerd met teer en in brand gestoken, vervolgens werd het brandende wiel de heuvel afgerold. Dit kondigde het einde van de zomer aan en stond symbolisch voor de zonnegod in zijn afdaling. Je kunt dezelfde betekenis vinden bij Het Rad van Fortuin van de Tarotkaarten. Het wiel/rad in beweging gaat zowel omhoog aan de ene kant als omlaag aan de andere kant, welke kant wij ervaren ligt aan de uitkomst van onze oogst.

Het Graan.

Tijdens Lughnasadh werd dus de eerste oogst binnen gehaald, waarvan de eerste graanstengels werden gebruikt om figuren van te vlechten; een graanmeid of graanpop. Van de vruchten die in het ritueel gegeten werden, werden de zaden geplant. Er werd brood gebakken, het eerste fruit werd verzameld, er werd gedanst, gezongen en er werden spellen gedaan. Het huis werd versierd met vruchten, men deed aan astrologie en er werden zomerse barbecues gehouden in de open lucht, welke al stammen uit de tijd van de Kelten en Romeinen. Men geloofde dat het afsnijden van de laatste korenschoof ongeluk zou brengen, aangezien ze de Graangod vertegenwoordigd. Daarom gooiden de oogsters allemaal tegelijk hun sikkel in de richting van de laatste schoof, zodat niemand wist wie de Graangod had gedood. Van de laatste korenschoof bakte men een brood als symbool van overvloed en men maakte er een graanpop van, als symbool van Moeder Aarde, die men versierde met rode linten van Cerridwen, de Keltische Moedergodin. Een ander gebruik was het verbranden van de strohalm. De as werd over de akkers gestrooid, zodat de kracht van het koren over zou gaan op de volgende oogst. Meestal werd het graan van de strohalm vermengd met het nieuwe zaaigoed met hetzelfde doel. Deze pop bleef de hele winter boven de haard hangen. Bij de Christenen op Lughnasadh (St. Pieter) legde men dit brood op het altaar als symbool voor de eerste vruchten. Dit brood werd dan gezegend door de priester.


Klik op de afbeelding om naar onze dochter website "Kracht- en Totemdieren" te gaan:

Mitakuye Oyasin.

(We are all related)