The Native Circle.

Mitayue Oyasin.

Beltane.

Beltane of Beltaine (Iers), wat wordt vertaald als 'helder vuur' of 'Bel Fire'. Dit laatste verwijst naar het vuur van de Keltische lichtgod Bel, die ook wel Beli, Belenos of Belinus wordt genoemd. Andere namen voor Beltane zijn: May-eve, Calan Mai, Meiavond, Vanadisnacht. Vanadis is één van de namen waarmee de Germaanse godin van magie, liefde, lust en seksualiteit Freya wordt aangeduid. Vanadisnacht is beter bekend onder de naam Walpurgisnacht, naar de abdis Walpurga, die een fanatiek bestrijdster van oude gebruiken was en regelmatig vermeende heksen op de brandstapel zette. Walpurga is door de christelijke kerk heilig verklaard en was een beschermpatroon tegen hekserij en de duivel. Men geloofde dat heksen tijdens Walpurgisnacht op heuvels bijeen kwamen om een sabbat te vieren. Dit uit irritatie voor de reinheid van Walpurga en om zich af te zetten tegen het christendom. Tijdens Wapurgisnacht wordt de Germaanse Godin Freya vereerd. Vroeger vierde men de Walpurgisnacht met een groot feest en volledige seksuele vrijheid. Jonge vrouwen lieten zich tijdens deze nacht ontmaagden. Tijdens Beltane wordt het begin van de zomer gevierd. In verschillende tradities kun je de strijd tussen licht en donker terugvinden. De Keltische traditie spreekt van Gwynn ap Nud. Zijn naam verwijst naar het licht. Hij ontvoert de bruid van zijn rivaal Gwythyr ap Gwreidawl. Zij bevechten elkaar tijdens elke Calan Mai, tot het eind van de wereld daar is. Dan mag de overwinnaar de hand van de bruid opeisen. Anderen geloofden dat de geesten van licht en donker het in deze tijd van het jaar tegen elkaar opnamen. Er zouden kwaadaardige feeën rondwaren tegen wie men zich moest beschermen. Daarnaast wordt de heer der chaos, die verantwoordelijk is voor kou en vorst, voor een laatste maal geëerd. Hij draagt zijn heerschappij tijdens Beltane over aan de vegetatiegod.

Beltane en Vruchtbaarheid.

Een van de voornaamste aspecten die tijdens Beltane naar voren komt is vruchtbaarheid en bevruchting. Tekenen hiervan kun je overal om je heen zien. De weiden staan vol jonge dieren. De bomen zijn gevuld met bloesems. Insecten vliegen af en aan. Het zaad begint diep in de aarde te ontkiemen. De eerste planten zullen snel boven de grond uitkomen. De rol van bevruchting vind je terug in vele oude gebruiken. Zo gebeurde het vroeger dat jonge paren met Beltane de natuur in trokken om daar de liefde te bedrijven. De gedachte hierachter was dat hun liefdesspel een extra stimulans zou zijn voor de vruchtbaarheid van de aarde. Als trofee werden meibloesems en haagdoornbloesems mee terug genomen om de huizen mee te versieren. Jonge stellen dansten om en sprongen over vuren om vruchtbaarheid af te dwingen. Men dreef het vee tussen vuren door. Ook werd er rond de meiboom gedanst. Men plukte de eerste zonnebloemen en plaatste deze bij vrienden, familie,ouderen en zieken voor de deur. De losbandige uitingen tijdens het meifeest verdwenen onder invloed van de veranderende cultuur en de kerk, die een aantal van de festiviteiten aan banden probeerde te leggen. In de 18e eeuw werd de meimaand uitgeroepen tot Mariamaand, dit omdat de heidense vieringen niet de kop konden worden ingedrukt. Op deze manier werden de heidense feesten omgebogen naar het christelijke geloof en waren zij voortaan aan Maria gewijd. In de nacht van Beltane gingen de jonge mannen langs de huizen van huwbare meisjes. Zij plaatsten daar takken in de tuin, die allemaal hun eigen betekenis hadden. Een meitak betekende dus een beoordeling. Zo duidde een fijne dennentak op een goed meisjes, een kersentak gaf aan dat iemand voor allemansliefje werd versleten, de hagendoorn betekende dat het om een kenau ging, een berkentak hield in dat een meisje vlijtig en aardig werd gevonden. In de vroege ochtend kwamen de meisjes naar buiten om te zien wat er zoal in de tuin te vinden was. Minder gunstige takken werden snel verwijderd. De andere takken bleven waar ze waren.

Het Meigilden.

Tot een paar eeuwen geleden waren er in ons land meigilden te vinden. Deze bestonden uit huwbare jonge mannen onder leiding van een meigraaf. Zij zorgden voor de festiviteiten en haalden tijdens een optocht een meiboom uit het bos, meestal een hoge spar, die versierd werd en op het dorpsplein geplaatst.

De Meiboom.

In de zeventiende eeuw was in elke stad of dorp wel een meiboom te vinden. Tegenwoordig zie je in ons land nog maar zelden een meiboom, hoewel het gebruik hier en daar weer terugkeert, veelal als toeristische attractie, waarbij de diepere betekenis die er vroeger aan gegeven werd grotendeels verloren is gegaan. De meiboom is een lange boomstam die geheel van takken wordt ontdaan. Enkel in de kruin mogen de takken en het groen blijven zitten. Boven in de boom wordt vaak een met bloesems versierde krans gehangen met koeken, vruchten en lange rode en witte linten eraan. De meiboom zelf is een fallussymbool. De witte linten vertegenwoordigen het sperma van de man en de rode linten het vrouwelijke bloed dat vrijkomt tijdens het doorbreken van de maagdelijkheid. Vroeger klommen jonge mannen in de boom in de hoop dat ze op die manier de vruchtbaarheid zouden overnemen. De linten werden door jongens en meisjes al zingend tijdens een dans om de boom heen gevlochten. Een traditioneel lied hiervoor is het volgende: "In het bos groeide een boom,wat een fijne boom was hij. En in die boom daar was een tak. En aan die tak daar zat een twijg. En aan die twijg daar hing een nest. En in dat nest daar lag een ei. En op dat ei een vogel zat. En van die vogel viel een veer. En vele veren werden een bed. En op het bed een meisje lag. En bij het meisje kwam een knaap. En in die knaap daar zat het zaad. En uit dat zaad een kindje kwam. En het kindje werd een man. En toen de man ging naar zijn graf. Groeide uit zijn graf een boom. En wat een fijne boom was hij. En in die boom daar was een tak. En aan die tak daar zat een twijg. Enz. enz." Zoals gezegd zie je de meiboom nog maar zelden in ons land. Er zijn echter wel wat afgeleiden van dit gebruik terug te vinden die nog steeds worden uitgevoerd.

Kallemooi.

Zo zijn er de aan de vroegere meiboom verwante pinksterkroon van Deventer en de Kallemooi van Schiermonnikoog. Wat het woord Kallemooi precies betekent, daarover is men het niet eens. Een verklaring zegt het volgende: 'Kalle' zou afkomstig zijn van het oud Noorse woord 'kallen',wat roepen betekent. 'mooi' wordt hier uitgelegd als een verbastering van het woord 'mei'. Tijdens het Kallemooifeest wordt een hoge mast neergezet met bovenin een mand met een haan. Bovenin de mast wordt een groene tak bevestigd, ten teken van de naderende zomer. Veel festiviteiten worden rondom deze meipaal gehouden. De pinksterkroon is een vijf meter hoge boom met naar onder toe wijder uitlopende horizontale hoepels. In de top hangen slingers. 's Middags  wordt er door kinderen rondom deze boom gedanst. 's Avonds doen de volwassenen hetzelfde. Aan  het eind van het feest wordt de boom verbrand of in de IJssel gegooid. In Zuid-Limburg kun je nog wat 'echte' meibomen vinden. De oudste aantoonbare meiboom is de 'Sint Brigida' den van Noorbeek. De vroegste schriftelijke vermelding van deze boom dateert uit 1787. De boom zou zo’n 370 keer geplaatst zijn. De boom wordt door getrouwde mannen op het kerkplein neergezet en blijft daar het hele jaar staan. In Banholt kun je een soortgelijke boom terugvinden. Een ander gebruik rond de meiboom was het kiezen van een meikoningin, ook wel een meigravin genoemd. De graaf van het meigilde ging met een krans in zijn hand onder de meiboom staan. De huwbare meisjes dansten om hem heen. Op een gegeven moment gooide de meigraaf de krans naar een van de meisjes. Zij werd tot meikoningin gekroond. Samen met de meigraaf vormde zij het meibruidspaar. Ook andere jongens en meisjes vormden paartjes en er werd tot diep in de nacht feest gevierd. Vaak vormden zich door middel van dit ritueel stelletjes die later werkelijk met elkaar trouwden.

Beltane vuur.

Tijdens Beltane werden tal van vuren ontstoken. Het vee werd tussen de vuren door gedreven. Men hoopte hiermee te bereiken dat het vee goed zou gedijen, o.a. een hoge melkproductie, en dat het gezuiverd zou worden van ziekten. Ook sprong men over het vuur om vruchtbaarheid te verkrijgen en ziekten uit te bannen. Op sommige plaatsen geloofde men dat een paar dat samen over het meivuur sprong, voor altijd samen zou blijven. Jongens sprongen over het vuur om hun durf te tonen.

De Blocksberg.

Zoals ik al eerder vertelde staat Beltane ook wel bekend als Walpurgisnacht. Volgens Duits volksgeloof zouden in deze nacht heksen en duivels tevoorschijn komen, die op de gekst denkbare vervoermiddelen door de lucht suisden, met als bestemming de Brocken. Deze berg, ook wel Blocksberg genoemd, is de hoogste berg van Noord-Duitsland. Op de berg is een steenformatie te vinden die 'duivelskansel' of 'heksenaltaar' wordt genoemd. Volgens de verhalen vierden de heksen op de top van de Blocksberg de hele nacht uitbundig feest. Op veel plaatsen in de Duitse Harz wordt tegenwoordig het Walpurgisfeest nog groots gevierd. Aan huizen en anders bouwwerken worden duivels en heksen opgehangen. Mensen lopen als heks verkleed over straat en slaan argeloze voorbijgangers met een bezem op hun achterwerk. En al mag van de natuurbescherming geen officiële Walpurgisnacht meer worden gevierd op de Blocksberg, elk jaar komt het toch tot spontane vieringen. Rond Hemelvaart en Pinksteren brengen per dag zo’n 60.000 mensen een bezoek aan de Blocksberg.

Dauwtrappen.

Vroeger werd de eerste dag van mei aangegrepen voor een gebruik dat 'dauwtrappen' wordt genoemd. Men begaf zich voor zonsopgang naar de velden om daar met blote voeten in contact te komen met de ochtenddauw. Reden hiervan was dat men ervan uit ging dat de eerste meidauw een heilzame werking had op lichaam en geest. Men hoopte te worden genezen van, of zich wapenen tegen, allerlei kwalen. Zelfs na de tweede wereldoorlog kwam dauwtrappen nog in ons land voor. Onder andere in Amsterdam, het Zaangebied, Friesland en Overijssel. Tegenwoordig wordt dauwtrappen nog door natuurorganisaties gepropageerd. Hierbij is het vroegere karakter van dit gebruik verdwenen. De ochtendwandeling wordt als een puur sportieve activiteit gezien.

Klik op de afbeelding om naar onze dochter website "Kracht- en Totemdieren" te gaan:

Mitakuye Oyasin.

(We are all related)