The Native Circle.

Mitayue Oyasin.

De Ceremonie.

Op de vorige pagina hebben we specifiek de handfasting besproken, wat uiteraard het meest belangrijke onderdeel is van de hele huwelijksceremonie. Maar uiteraard wil je dat wel wat meer aangekleed zien, voor jezelf en voor je genodigden. Ten tijde van de oude Kelten ging een huwelijk vast ook niet onopgemerkt voorbij, maar was het een gelegenheid waarbij de hele stam betrokken was en iedereen feest vierde, net zoals je nu wellicht ook je familie en vrienden wil vragen om aanwezig te zijn op deze speciale dag. Om die reden wordt de handfasting in een mooi geheel gegoten, een hele ceremonie die je zo kort of zo lang kan maken als je zelf wilt.

De ceremonie wordt steeds gehouden in een cirkel, bij voorkeur buiten in de natuur (bv. op een grasveld). Hoewel het niet noodzakelijk is om een fysieke cirkel aan te leggen op de plaats van het gebeuren, kleedt dit het geheel wel veel mooier aan en is het ook duidelijker voor de genodigden waar ze rond dienen te staan. Deze cirkel kan je aanleggen op allerhande manieren, op voorwaarde dat enkel natuurlijk materiaal wordt gebruikt. Enkele voorbeelden zijn klimop, stenen en zand, of een combinatie.

De cirkel dient groot genoeg te zijn, bij voorkeur een diameter van minstens 3 meter. Er dient immers een altaartafel in geplaatst te worden, met er nog voldoende ruimte rond om de binnenkant van de cirkel af te wandelen. De genodigden kunnen dan plaats nemen rond de buitenkant van de cirkel om zo het hele gebeuren te volgen.

Het altaar dient een tafel te zijn, bij voorkeur vervaardigd uit hout of een ander natuurlijk product, dus niet met metalen poten of dergelijke. Dit zal dan worden aangekleed met een wit altaardoek, waarop de nodige attributen voor de ceremonie worden geplaatst en gelegd, waaronder het touw, eventuele ringen, kaarsen, enz. Het altaar wordt meestal in het noorden van de cirkel geplaatst (met nog voldoende plaats tussen de tafel en de binnenkant van de cirkel).

Tenslotte worden ook attributen voor de vier elementen en windrichtingen op de juiste plaatsen aangebracht in de cirkel. Deze voorwerpen zullen ook de plaatsen aanduiden waarop elk van de vier Druïden komt te staan bij de aanvang van de ceremonie. Indien je ook muziek wenst te gebruiken tijdens de ceremonie, kan je de muziekinstallatie best buiten de cirkel plaatsen en door iemand anders laten bedienen volgens afspraak.

De ceremonie zelf bestaat steeds uit drie onderdelen:

  • De opening.
  • De Handfasting, uitwisselen van de ringen, andere geloften.
  • De sluiting.

Bij het openingsgedeelte van de ceremonie, betreden de vier Druïden de cirkel en brengen ze een groet uit in het oosten (de plaats waar de zon opkomt, dus ook de plaats van alle nieuwe begin) en nemen ze elk plaats bij hun element. Vervolgens wordt de cirkel energetisch getrokken met een Druïdestaf en worden de vier elementen en windrichtingen aangeroepen. Eenmaal het openingsgedeelte achter de rug is, begint het feitelijke ritueel en zijn ook de bruid en bruidegom aan de beurt.

De bruid staat, samen met haar getuige, in het westen net buiten de cirkel, terwijl de bruidegom met zijn getuige in het oosten net buiten de cirkel staat. De Druïde zal beiden oproepen om zich te tonen, wat symbolisch uitdrukt dat twee verschillende "clans" elkaar ontmoeten om zo samen een nieuwe "clan" of aldus gezin te stichten. Wanneer de Druïde dan heeft geluisterd naar de stemmen van de goden en de natuur, nodigt hij het bruidspaar uit om de cirkel te betreden en ontmoeten ze elkaar in het midden voor het altaar.

Vervolgens zijn er drie verschillende onderdelen die wel of niet aan bod kunnen komen, zoals het bruidspaar zelf verkiest.

De cirkel des tijds.

Hierbij begeleidt de Druïde het bruidspaar klokgewijs door de cirkel heen en stopt bij elke windrichting en element om een vraag te stellen. Wanneer het bruidspaar hier telkens positief op antwoordt, wordt een zegen voor hen uitgesproken gerelateerd aan het element en de windrichting.

Het uitwisselen van de ringen.

Indien het bruidspaar ook graag ringen wenst uit te wisselen (indien dit nog niet gebeurd zou zijn in het gemeentehuis of dergelijke). De twee getuigen kunnen hierin een kleine rol worden gegeven door aan elk een ring in bewaring te geven. De bruid haalt dan bij haar getuige de ring voor de bruidegom en schuift deze over zijn vinger, waarna de bruidegom bij zijn getuige de ring voor de bruid gaat halen en deze over haar vinger schuift. De vorm en kleur van de ringen zijn uiteraard volledig door het bruidspaar zelf te kiezen.

Het aansteken van de kaarsen.

Indien gewenst, kan er ook gewerkt worden met kaarsen. Het gaat hier om drie kaarsen, waarvan één voor de bruid, één voor de bruidegom, en de centerkaars die door het bruidspaar samen wordt aangestoken. Deze centerkaars kan dan nadien opnieuw worden aangestoken op de huwelijksverjaardag of op andere dagen die voor het bruidspaar van belang zijn. De kleur van de kaarsen is een persoonlijke keuze, zowel voor de bruid als de bruidegom, en indien gewenst kan je achteraan dit document de betekenis van de verschillende kleuren bekijken en op basis daarvan een beslissing nemen. Hetzelfde geldt ook voor de centerkaars, al is het wel aan te raden om daar een dikkere kaars voor te nemen. De kaarsen worden door een Druïde overhandigd aan de getuigen, waarna de bruid en bruidegom deze elk bij hun getuigen in ontvangst nemen en terug naar het altaar brengen om daar de centerkaars aan te steken.

Inmiddels is het grote moment van de handfasting stilaan genaderd, maar er is nog één onderdeel dat kan worden toegevoegd indien het bruidspaar dit wenst: “het zegenen van de handen”. Dit onderdeel heeft geen specifieke Keltische oorsprong, en kan voor allerhande soorten huwelijksceremonieën worden gebruikt, maar het is niettemin wel van toepassing in de context van een zogenaamde Handfasting. De focus wordt tenslotte gelegd op de handen die met elkaar verbonden worden, en een voorafgaande zegen uitspreken over deze handen lijkt hier dus wel op z’n plaats.

Dit onderdeel werkt vrij eenvoudig: de bruid legt de handen van de bruidegom in de hare, zodat de handpalmen van de bruidegom naar boven liggen. Vervolgens spreekt de Druïde een zegen uit, waarna de handen van plaats verwisselen zodat de handpalmen van de bruid naar boven liggen. Ook hier spreekt de Druïde weer een zege uit.

Tenslotte wordt dan door elk van de getuigen een knoop gemaakt aan de uiteinden van het touw, waarna het rond de handen van het bruidspaar wordt gebonden en de huwelijksgeloftes worden geciteerd. Deze huwelijksgeloftes zijn uiteraard heel persoonlijk en worden best door het bruidspaar zelf geschreven. Je kan ervoor kiezen om dezelfde geloftes voor elkaar uit te spreken, of dat je elk andere geloftes voor elkaar schrijft en deze dan citeert. Tenslotte wordt de permanente knoop aangetrokken en het touw overhandigd aan het bruidspaar. Het huwelijk is nu voltrokken en het bruidspaar mag dit bekronen met een kus. Een eerste dronk wordt ook uitgebracht in een kelk met (indien aanwezig) mede (honingwijn) of anders een andere zoete wijn.

Na dit alles rest enkel nog het sluitingsgedeelte van de ceremonie. Hierbij hoort het Druïdegebed. De vier elementen en windrichtingen worden bedankt, de cirkel wordt teruggenomen met de staf, en iedereen verlaat de cirkel na opnieuw een groet uit te brengen in het oosten. Het bruidspaar doet dit als laatste, en wanneer ook zij de cirkel verlaten is de ceremonie ten einde.

Hou er rekening mee dat deze ceremonie dient te worden beschouwd als een religieus of spiritueel huwelijk, en dus geen wettelijk draagkracht heeft. Je bent dus niet gehuwd voor de wet. In de praktijk maakt dit echter weinig uit en voor mij is er ook geen verschil of het wettelijk huwelijk reeds voltrokken is of nog voltrokken moet worden, of helemaal niet zal plaatsvinden. Ook is het mogelijk om via deze weg je huwelijksgeloftes te hernieuwen of te vieren na een bepaald aantal jaren.

Klik op de afbeelding om naar onze dochter website "Kracht- en Totemdieren" te gaan:

Mitakuye Oyasin.

(We are all related)